ضمن تبریک پیروزی خواهر یانگوم در مسابقه و انتخاب بجای بانو هن به عنوان بانوی اول دربار خدمت ملت همیشه سرافرازایران سال خوشی را برایتان آرزومندم.
پ.ن:جاده فریاد میزنه بیاااااااااا!!!!

باید کشیده باشی تا بفهمی چه حسی است پشت در اتاق عمل ایه الکرسی خواندن و رژه رفتن و خدا راصدا زدن.باید صدای شکستن مادر راشنیده باشی وقتی بغضش روزی هزاربار ترک میخورد و دیده باشی موهای سپیدش را زیر چادر نماز صورتی اش.اینکه بدانی کسی پشت ان درهای شیشه ای آرام خوابیده و تورا با حجم نگرانیت پشت درهای بسته جا گذاشته.و توکه احساس میکنی تنهایی.بی کسی.غریبی.مثل فیلم ها سکوت حزن انگیزی باشد و تنها صدای پای خودت بپیچد که آمده ای به پیشواز بیمارت.درشیشه ای که باز میشود و نمونه را میدهند دستت.حس میکنی جایی بین زمین و آسمان دوران میکنی.
پ.ن:هفته گذشته را که مرور میکنم حس میکنم چندسالی همه مان پیر شدیم تااینکه جوابش آمد و فهمیدیم سرطانی نیست .اینکه این روزهای اخررا دست تنها مانده ام برای خانه تکانی و کمرم و قلبم و مغزم درد میکند از فشارهای عصبی بماند.اما خیلی خوب است که دوربریهای ادم زنده بمانند.و سالم باشند.این را درک کنید.فکرش را کنید مرگ تدریجی یک عزیز جلوی چشمهایت و تو که نمیتوانی کاری کنی برایش.
پ.ن:این روزهای آخر را اگر بگذاریم به حساب جمع بندی، من نمره ام را که محاسبه میکنم حول و حوش ۱۸ میشود.سال خوبی بود هرچند ۳تا عمل را پشت سرگذاشتیم اما انقدر تجربه به دست اوردم و لذتبخش بود که با تمام سالهای زندگیم فرق میکرد.اخلاق گندم همچنان به گندی خودش باقی ماند و تغییر خاصی نکرد.اما به گمانم باید قول بدهم توی سال بعد کمی بهتر شوم وگرنه تاوان سنگینی را باید پس بدهم.دنیای مجازی برایم کمرنگتر شده و ادم های مجازی حقیقی شده ای دوربرم را گرفته اند که دوستشان دارم .
پ.ن:سال خوبی را برایتان آرزومندم.پست دیگری تا قبل عید نخواهم داشت.خدانگهدار

هرکسی این وبلاگ را بخواند و کامنت بگذارد و لینکش را برای ۲۲ نفر* بفرستد.شب فرشته ای نورانی به خوابش می آید و خبری خوش به وی میدهدو هرکسی کوتاهی کند به شب نرسیده خبری ناگوار به وی میرسد.التماس دعا
*: در بعضی از احادیث ۲۵ نفر ذکر شده.عدد ذکر شده در اینجا باتوجه به کتاب گازگیران بزرگ تاریخ از صدراسلام تاکنون میباشد.

حدیث،گازگیری،دعا:lable

تلخ شده ام،برای با من بودن چیچک بیاور،نه کیت کت بیاور یا اصلن از آن شکلاتهای بچه گیهایم که رویش عکس گاو داشت بیاور ،نشد مورس بیار حالا که داری می آوری کرانچی هم بیاور،چی توز حلقه ای هم بیاور،سرآخر همه را میدهم به خودت که بخوری و سرگرم شوی و یادت برود که تلخ شده ام.

این یک پست نیس

بعضی وقتها و بعضی کارها و بعضی اتفاقات است که به ادم ثابت میکند که چقدر کسی را دوست دارد.میترسم کسی برود و یا بمیرد و من نفهمم عاشقش بوده ام.این روزها همش میترسم.نکند مادر بمیرد و من زیاد بوسش نکرده باشم و سیر نگاهش نکرده باشم.نکند بابا نفمهد من چقدر بهش افتخار میکنم و دوستش دارم.دلم میخواهد تمامی دقایقی که توی اتاقم کتاب خوانده ام و نت رفته ام را پس بگیرم و با ان هایی که دوستشان دارم سپری کنم.دارم شعار میدهم اگر تمام ان وقتها را بهم بدهند باز هم توی این وبلاگ مزخرف مینوسم و کتاب میخوانم و یواشکی تلفن دست میگیرم و این بار شده تا خود صبح مزخرف میگویم و حالش را میبرم.میدانم به خودم و وبلاگم نمیاید رمانتیک بازی در بیاورم ولی این نگرانی از دست دادن تک ترین و بهترین ها و خاص ترین افراد زندگیم ذهنم را قلقلک میدهد.